30 September 2007 --- De ruimte is voltooid!

Het laatste bezoek van SoundScapeS had behalve het verrichten van een meting van de algehele nagalmtijd ook tot doel om een uitgebreide luistersessie te ondergaan. Het zal geen verbazing wekken dat deze luistersessie voor SoundScapeS bijna even spannend is geweest als het voor de eigenaar zelf was. Na bijna 3 jaar van brainstormen over 1001 zaken die nog niet tastbaar waren en waarvan nog niet vaststond hoe ze zich in hun totaliteit tot elkaar zouden verhouden, is het moment van waarheid dat van de allereerste serieuze luistersessie.

Deze klant heeft zich in de eerste plaats kosten noch moeite gespaard om dit project uit te voeren. De financiële investeringen zijn aanzienlijk geweest, maar wellicht aanzienlijker is de moeite en vrije tijd die erin is gestoken. In de loop van de drie jaar heeft hij meer dan eens aangegeven dat als hij alles op voorhand zou hebben geweten, hij er wellicht niet aan zou zijn begonnen...

Het is het soort project dat gewoon niet MAG mislukken.

Welnu, hoe verhoudt zich deze investering nu tot het gerealiseerde resultaat? Op welke wijze blijkt de meerwaarde van dit monnikenwerk?

De luisterervaring laat zich in één zin omschrijven als nogal bijzonder, ongelofelijk realistisch en volkomen overtuigend.

Een geoefend luisteraar wordt geblinddoekt in deze ruimte gevoerd en neergezet in de luisterstoel. Hierna wordt het licht uitgedaan (het is er dan aardedonker) en er wordt een klassiek stuk muziek opgezet.
Deze luisteraar zou niet in staat zijn om met zekerheid te bepalen of hij of zij plaatsgenomen heeft in een concertzaal waar een uitvoering plaatsvindt, of in een luisterruimte zit waar een kunstmatige herschepping van diezelfde realiteit plaatsvindt. Dat is althans de ervaring die SoundScapeS zelf onderging en die het referentiekader van zovele luisterervaringen danig op zijn kop heeft gezet.

De conclusie is gerechtvaardigd: het volstaat niet om enkel de portemonnee te trekken en de duurste hardware neer te zetten. Ook de weergeefruimte zelf dient in alle opzichten compromisloos te zijn en zichzelf weg te cijferen ten gunste van de in een fraaie geluidsopname besloten muzikale informatie en boodschap.

Op een realismeschaal van 1 tot 10 scoort deze prestatie hoog; wanneer een werkelijk heel goede opname wordt afgespeeld is het realisme ongekend. Natuurlijk is deze apparatuur in staat om een dynamiekomvang te presenteren die op zichzelf al heel zeldzaam is, maar de omgeving waarin dit gebeuren moet is bepalend voor het realisme van de beleving. Op geen enkele manier is te horen dat er een relatief kleine ruimte in het spel is -- klein in verhouding tot de concertzaal. Frequenties worden niet verzwakt of benadrukt op een manier die storend is, niet meer of minder dan in een echte zaal het geval zou zijn. Geluiden (instrumenten) nemen een fysieke plaats in de drie dimensies in en staan volkomen vrij. Het gemak waarmee transiënten kleuringsvrij en vol timbre de luisteraar dwingen om de voorstelling te bekijken is verbluffend. Op het gevaar af lyrisch te worden wil ik erbij zeggen dat ik in mijn loopbaan nog niet zoveel overtuigingskracht en realisme in één keer gehoord heb in een door elektronica en bouwkunde herschapen realiteit.
Deze luistersessie was simpelweg een onvergetelijke ervaring en zal in één keer de herinnering aan het monnikenwerk wegvagen voor degeen die dit met zoveel doorzettingsvermogen en toewijding heeft willen bouwen. Als moeite loont, is dit een hemels voorbeeld daarvan...

Woorden schieten tekort; ik zal vast nog eens teruggaan, al is het alleen maar om nog eens met mijn eigen muziek enkele uren ademloos te mogen luisteren. En ik dacht dat ik al wat gewend was...

Toine Dingemans -- 30 september 2007


Hieronder nog de grafieken van de nagalmtijd T60 en de geluidsdruk, gemeten op de luisterplaats.